Team Herwers aan de start van de 24u Waterstof Challenge

Team Herwers, bestaande uit Chris Bijker, Jan Piet van der Meer en Frank van Unen, beleefde een spannend 24 uurs challenge met een bijna dramatische afloop. Een goed plan viel in duigen. Hun verslag, met interessante leerpunten!

Het plan

voorbereidingen waterstof challenge chris bijkerGezien de puntentelling uit het reglement werden wij het er al gauw over eens dat een route met veel tankbeurten en veel landen de hoogte score zou moeten opleveren. Wij zochten dus naar en route die veel tankpunten, veel landen en uiteraard ook fikse afstanden zou bevatten. Die route vonden wij door een rondje Zuid-Duitsland met uitstapjes naar zuid en west te maken.

Voorafgaand aan de rit had Frank een exact schema gemaakt met alle tankpunten, de onderlinge afstanden en de geschatte tijd van aankomst bij elk tankpunt, zodat wij in één oogopslag konden bijhouden of wij nog op schema lagen. Idealiter was onze aankomst dan zaterdagmiddag om 13:30 uur geweest en hadden wij 1885 km afgelegd met 17 tankpunten en zeven landen. Dat had ons dan 3010 punten opgeleverd.

De werkelijkheid

  1. Deventer – Münster
    We reden met een redelijk tempo naar Münster. De tank was in Arnhem half vol getankt (op 350 bar immers), dus een snelle goede tankbeurt was nodig. Echt op het brandstofniveau letten was niet nodig. In Münster bleek een ander team ons net voor, dus reden we een rondje langs twee rotondes.
    Tanken ging vervolgens goed. Een keurig tankstation langs de grote weg vlak bij de snelweg.
  2. Münster – Kamen
    Een korte rit. Het tankstation in Kamen ligt achter een Avia benzinepomp. Goed bereikbaar. Keurig verzorgd. Op schema.
  3. Kamen – Wuppertal
    We kwamen in een kleine file. Met een beetje vertraging in Wuppertal aangekomen.
    Keurig tankstation van Shell. De politiek van Shell is om waterstof te behandelen als elke andere brandstof. De pomp stond dus netjes in de rij naast Diesel, Euro en vloeibaar aardgas. Wat ons betreft de beste manier om het te doen.
  4. Wuppertal – Limburg an der Lahn
    Een fikse file met een vertraging van 50 minuten.
    Filerijden is voor iemand die benzine en handversnelling gewend is een verademing: niet schakelen, geen gebrom…. fluisterstil en soepel. Overigens geldt dit natuurlijk ook voor batterijgedreven elektrische auto’s. Het was ook de eerst langere rit en we ontdekten dat de aangegeven reserve eerst vrij sterk daalt, sneller dan het aantal afgelegde kilometers, maar dat dat later bijtrekt. Zeker bij 90 tot 110 km/uur loopt die reserve zelfs duidelijk langzamer af dan de gereden afstand, zodat je dus uiteindelijk flink verder kunt komen dat de auto eerst aangaf.
  5. Limburg an der Lahn – Frankfurt Hanauer Landstrasse.
    Dit station ligt achter op een bedrijventerrein. Keurig verzorgd, maar minder logisch om te vinden. Wel bij het Hyundai Hoofdkantoor op het terrein, dus Chris (in het dagelijks leven bedrijfsleider bij Hyundai Herwers) voelde zich op zijn gemak.
  6. Frankfurt Hanauer Landstrasse – Offenbach
    Duidelijk geval van punten sparen: dit station ligt aan de overkant van de brug over de Main. Ternauwernood 800 gram getankt. Eerder een aanvulling op de vorige beurt, want zoveel kunnen we niet gebruikt hebben op die 3 kilometer. Brengt ons op de opmerking dat vol niet altijd vol is: soms geeft de auto na het tanken een duidelijk andere hoeveelheid te rijden kilometers dan een andere keer. Of je dan meer getankt hebt blijft onduidelijk. Het zal wel nooit precies 700 bar zijn dat het pompstation je geeft.
  7. Offenbach – Bad Rappenau
    Geen bijzonderheden. Een mooie gelegenheid om te vermelden dat wij concluderen dat waterstof tanken makkelijker gaat dan benzine tanken: geen druppels die uit de vulopening vallen, geen vieze geurtjes, je hoeft het vulpistool niet vast te houden. Het is aankoppelen en even wachten. Wij hebben niet geklokt, maar het lijkt zelfs ook iets sneller te gaan dan benzine tanken.
  8. Bad Rappenau – Fellbach
    Inmiddels zijn we de verloren tijd van de files na Wuppertal weer vrijwel helemaal ingelopen. Wij zijn er van overtuigd dat ons schema goed en realistisch is en ons heel veel punten gaat opleveren. Wel blijkt Fellbach op een wat ongelukkige locatie te liggen: veel tijd door de stad met weinig kilometers. Dat gaan we volgend jaar anders doen.
  9. Fellbach – Stuttgart Flughafen
    Zigzaggen door de stad, waarom ligt dat station eigenlijk in Fellbach? Flughafen is wel een logische locatie. Drukte en heel veel verkeer, maar door het late tijdstip op dit moment goed bereikbaar.
    team herwers tankt bij waterstof challenge 24u
  10. Stuttgart Flughafen – Ulm
    Pompstation Ulm ligt op het terrein van de universiteit. Op een afgelegen plek, maar waarschijnlijk is dit een gevolg van researchactiviteiten. Evengoed blijft het een goed verzorgd station te zijn zonder sfeer van experimenten. Wij beginnen ons af te vragen of we niet toch een extra omweg zullen maken als we de geplande ronde om de Bodensee gaan maken: Liechtenstein is maar 60 kilometer extra. Durven we dat aan? Onze ervaringen geven aan dat die 350 kilometer goed te doen moeten zijn als we niet al te hard rijden.
    Frank heeft behoefte aan een mooie frontale portretfoto van hem aan het stuur. Gelukkig is de plaatselijke verkeerspolitie behulpzaam: die heeft op een handige locatie een camera opgesteld die de wens vervult. Over enige weken zal de foto worden bezorgd bij de eigenaar van de auto.
  11. Ulm – Geisingen
    De rit naar Geisingen gaat via Bregenz in Oostenrijk, Nendeln in Liechtenstein en dan langs Sankt Gallen, Winterthur en Schaffhausen in Zwitserland.
    Frank rijdt de rit midden in de nacht. De opgave is: rustig aan, want anders halen we de afstand niet. Dat blijkt geen probleem, want de wegbeheerder heeft om de haverklap maximumsnelheden van 80 of 100 km/uur voorgeschreven. Wij houden ons aan de wet en komen zonder stress na 340 km in Geisingen aan. Dat de cruise control ontbreekt is op zo’n afstand wel lastig. Voor het overige is de auto uitstekend en zijn we allemaal zeer tevreden over het product van Hyundai. Het is onze overtuiging inmiddels dat de waterstofautotechnologie niets meer met een of andere experimenteel stadium te maken heeft. Zij is volledig volwassen en per direct in te voeren als alternatief voor fossiele brandstoffen. Als je dan weet dat de volgende Hyundai een bereik van 800 kilometer zal hebben weet je dat ook het afstandprobleem niet meer bestaat. Wij vinden toch eigenlijk het principe van het in brand steken van kostbare minerale oliën om met de afvalgassen daarvan een ingewikkeld samenstelsel van metalen en keramische onderdeeltjes aan het draaien te brengen inmiddels wel wat primitief.
  12. Geisingen – Sindelfingen
    In Geisingen komen we optimistisch en vrolijk om 4:15 uur aan. We zijn wel wat achter op ons oorspronkelijke schema dat de omweg via Liechtenstein niet had meegerekend, maar wij zijn er zeker van dat onze doorsteekjes naar Frankrijk en België toch door zullen kunnen gaan.
    Jan Piet steekt de CEP pas in de automaat en tikt de pincode in. Dan wordt de pas geweigerd. Hij probeert het nog drie keer. Geen verbetering. De pas van de gemeente Arnhem blijkt verlopen en dus onbruikbaar. Nogmaals de pas die Arjan ons meegaf. Deze blijkt te melden dat het maximum aantal tankbeurten is bereikt. Geisingen is ons elfde tankstation. Wij vermoeden dat er sprake is van een beveiliging: tien keer tanken op één dag is voor een normale gebruiker natuurlijk niet normaal. Dan moet er iets mis zijn en dus waarschijnlijk sprake van diefstal. Hoe dan ook…. Hoe komen we hier weg?
    We appen Arjan, we bellen het noodnummer op de tankzuil, we praten met de uit Berlijn geëmigreerde servicemedewerkster. Niemand kan ons helpen. Na ongeveer een uur komt er een collega van de servicemedewerkster. Zij weet een pasje te vinden dat in het tankstation aanwezig is en schenkt ons om 5:40 uur een volle tank. Zij zal later proberen de kosten te verhalen. Wij bedanken haar uitvoerig en vertrekken naar Sindelfingen. De man achter de noodhulptelefoon suggereerde dat het pasje misschien weer werkt als na 6:00 uur een nieuwe werkdag start. Daar hopen we op.
  13. Sindelfingen – Wiesbaden
    In Sindelfingen blijkt de tank niet te werken. Wij zijn hier dus wel geweest om te tanken, maar hebben niets gekregen. Krijgen we daar wel 25 punten voor? We stappen vrijwel onmiddellijk weer in en rijden naar Wiesbaden. Intussen is er app-verkeer ontstaan met vooral team Deventer dat ook via Liechtenstein en Geisingen naar het noorden wil, maar ver achter ons ligt.
  14. Wiesbaden – Helmond
    In Wiesbaden moeten we heel lang wachten. De pas werkt natuurlijk nog steeds niet. We hebben ook nog ander opties geprobeerd. De medewerkster kon ons niet helpen. Ze wilde wel, geloven wij, maar mocht niet van haar baas die ze belde. Bij de pomp in Frankfurt Höchst, vlakbij, zouden we ook contant kunnen betalen, maar het telefoontje van Jan Piet wees uit dat dat station er wegens werkzaamheden uit lag, hoewel de website aangaf dat het werkte. Dat is ook nog een les van deze rit: er zijn meerdere websites en apps waarmee je waterstofstations kunt vinden, maar er is er niet één compleet en ze geven vaak verschillende informatie. Er is dus geen betrouwbare en volledige bron. Dat zou eigenlijk wel anders moeten.
    Er zat dus niets anders op dan wachten. Team Deventer kwam intussen in diverse files terecht en wist uiteindelijk pas rond 11:40 Wiesbaden te bereiken. Uiteraard tankten zij eerst. Daarna wij. Wij besloten via Helmond naar Deventer te rijden. In Helmond zouden we dan de auto goed vol kunnen gooien, zodat Jan Piet daarna met deze auto naar huis kon rijden. Hij moet hem dinsdag in Arnhem afleveren, dus ook voor die ritten was nog brandstof nodig. We wisten inmiddels dat we niet meer op tijd in Deventer zouden aan kunnen komen. Met hard rijden hadden we op zijn best 15:45 gehaald, maar dan wel met een lege tank. Thuis komen was nu ons enige doel.
  15. Helmond – Deventer
    Het tankstation in Helmond staat verstopt in een bosje ergens ver achter diverse hekken op de Automotive campus, dus op een plek waar ook een breedgeschouderde man zich ’s avonds niet zomaar waagt. Een experimenteel ogende opstelling van wit geschilderde zeecontainers, met wel vier noodknoppen op verschillende plekken, met stangen en buizen, met gasflessen, kraantjes en drukmetertjes…. Als dat niet vernielingsgevoelig is weten wij het ook niet meer.
    Het station werkte dus ook niet.
    Bellen naar het noodnummer leverde op dat er in de ochtend een noodknop was ingedrukt. Welke was onduidelijk. Wij konden dat ook niet zien. De monteur zou er aan te pas moeten komen en die had een uur nodig om er te komen.
    Kort en goed: Jan Piet bracht Frank en Chris naar het station en zou op de monteur wachten. Na het tanken zou hij vervolgen direct naar huis rijden. Richard had inmiddels de prijsuitreiking afgelast.
    Frank en Chris kwamen om 18:15 uur op station Deventer centraal aan en gingen naar huis. Jan Piet heeft een uur op de monteur gewacht. Die had veel tijd nodig om de apparatuur aan de praat te krijgen. Jan Piet was uiteindelijk om 19:00 uur thuis.

team herwers waterstof challenge start

Afbeelding: Team Herwers, Chris Bijker (links), Frank van Unen (midden). Jan Piet van der Meer (fotograaf en dus niet op de foto)

Wat hadden we eigenlijk nog willen doen?

  • Na Sindelfingen hadden we nog naar Pforzheim gewild.
  • Van daar via Lauterbourg in Frankrijk naar Karlsruhe.
  • Daarna naar Wiesbaden.
  • Naar Düsselfdorf.
  • Dan langs Roermond, via Kinrooi in België naar Helmond.
  • Tot slot eventueel ook nog naar Arnhem.
  • En dan natuurlijk mooi op tijd in Deventer aankomen en aan het eind van de middag de prijs in ontvangst nemen.

Wat hebben we geleerd

  1. Waterstoftechnologie is het experimentele stadium volledig ontgroeid. Als je het aanpakt zoals in Duitsland kun je in Nederland binnen de kortste keren een betrouwbaar en bruikbaar netwerk op bouwen. Met een bereik van 400 kilometer kom je in Duitsland niet zo ver, maar in Nederland is het genoeg om van het ene eind naar het andere eind te komen.
  2. Auto’s op waterstoftechnologie zijn volwassen alternatieven en ze kunnen zo in de winkel.
  3. Waterstof is makkelijker in gebruik dan baterijen: tanken gaat snel en gemakkelijk. Beter nog dan benzine.
  4. Een compleet en betrouwbaar overzicht van het aantal stations. met correcte beschikbaarheidsstatus, zou wel erg fijn zijn. Zeker zolang het aantal niet heel groot is.
  5. We hebben in ieder geval heel goed geleerd dat het tankpasje van CEP een perfect hulpmiddel is, maar dat contant kunnen afrekenen bij de servicemedewerker in het gebouwtje ook zijn voordelen heeft.

 

Frank van Unen is ruimtelijk adviseur en eigenaar van Oburo. Hij nam samen met Chris Bijker en Jan Piet van der Meer deel aan de 24 uur Waterstof Challenge.

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen